شما یادتون نمیاد، اون موقعــها مچ دســـتمون رو گــاز می گرفتیم، بعد با خــودکار بیک روی جای گازمــون ساعت می کشــیدیم .. مامانمون هم واسه دلخوشیمـون ازمــون می پرسید ساعت چنده، ذوق مرگ می شدیم

شما یادتون نمــیاد، وقتی ســر کلاس حوصــله درس رو نداشتیم، الکی مداد رو بهانه میکردیم بلند میشدیم میرفتیم گوشه کلاس دم سطل آشـــغال که بتراشیم .

 شما یادتون نمیاد تو دبسـتان زنگ تفریـح که تمــوم مـی شد مـامورای آبخــوری دیگـه نمی ذاشتن آب بخوریم.

 شما یادتون نمیاد، دوست داشتیــم مبصر صـف بشیم تا پای بچه ها رو سر صـف جفت کنیم

شما یادتون نمیاد، عیدا میرفتیم خریـــد عید، میگفتـــن کدوم کفشو میخوای چه ذوقی میکردیم که قراره کفشمونو انتخاب کنیم.

شما یادتون نمیاد، بچه که بودیم وقتی میـــبردنمون پارک، میرفتیم مثل مظلوما می چسبیدیم به میله ی کنار تاب، همچین ملتمسانه به اونیکـــه سوار تاب بـــود نگاه میـــکردیم، که دلش بسوزه پیاده شه ما سوار شیم، بعدش که نوبت خودمون میشد، دیگه عمرا پیاده می شدیم

 شما یادتون نمیاد، پاکن های جوهری که یه طرفـــش قرمز بود یه طرفـــش آبی، بعد با طرف آبیش می خواستیم که خودکارو پاک کنیم، همیشه آخرش یا کاغـــذ رو پاره می کرد یا سیاه و کثیف می شد

 § بـــقیــ ــه در ادامــ ــه مــ ــطلــب §

در پشت بام کودکی هایم

آســـمانی بود پر از رنگ ...پر از نور

از نجوم تنها ^{ســــــتاره} را می دانستم

و شهاب را

اماهمین ها کافی بود تا هر آنکه از من بپرسد می خواهی در آینده چه کاره شوی بگویم منجم....

در آن بی کران پهنا پرنور ترین _ستاره را از آن خود کرده بودم

و یافتن جفت ستاره ام کار چندان دشـــواری نبود

البته چرا..دشوار می باید بود انتخاب تنها یک ستاره وقتی که همه ی _ستاره ها نورانی باشند

بزرگترین آرزویی که در دل کوچکم جا می شد

این بود که از درود اولین ^ستاره تا بدرود آن بیدار بمانم

بیدار بمانم و ستاره چینی کنم

و به امید شهاب باشم

حیف که هیچ گاه به این آرزو نرسیدم

و دیگر نه ^شهابی هست که امیدی به آن باشد

و نه ستاره ها آنقدر پرنورند که بتوان به آنها دلــــــ خوش کرد...

+ بــــّعدا نوشـــت : 

 چـــه خـــوب میدانی هوای دو نفره ی تانگو را میرقصیم اما

رقصی که خـــنده زند بر خیال تو
اینجا پر اســـت از هوای خوش نیامدنت...!
و تنها باران میداند که روزهــــایم بی تو چه خیســــند از رویایـــت ! ( مـخاطب ^خاص )